YETER Kİ SEN, BANA GÜLÜMSE.

 

Gönlümde senden esen rüzgâr,
Gökte sayısız parlak yıldız…
Gece gündüz, hırçınsan bile;
Yeter ki sen, bana gülümse.

Dalda yaprak yaprak sevdamız,
Yazılacak tunca mermere.
Elbet yerde kalmaz ahımız;
Yeter ki sen, bana gülümse.

Sevdanın avucunda insan,
Bazen sendeler, ayaklanır.
En çekilmez günümde bile;
Yeter ki sen, bana gülümse.

Papatya beyazı bir tanem,
Hikâyemizin saf damgası.
Sevgiye susamış yüreğim;
Yeter ki sen, bana gülümse.

O caddede el eleyiz biz,
Düşsek de sevdanın ağına,
Duyulur ayak seslerimiz…
Yeter ki sen, bana gülümse.

Ömür bu ya insan yanımız
Delişmen çağında yıkılır.
Arkalanırsa ayaklanır;
Yeter ki sen, bana gülümse.

Yangınlar bize vız geliyor,
Yandıkça diriliyoruz bak.
Destan destan yaşamak için:
Yeter ki sen, bana gülümse.

Rüzgârdan, boradan kim korkar?
Gönlümce ıslansam ne çıkar?
Aşılır bütün zorlu dağlar;
Yeter ki sen, bana gülümse.

Bu şiir bal petek de değil
Bu şiir sanki barış akdi.
Ebedî başlangıçlar için;
Yeter ki sen, bana gülümse.

Oyhan Hasan BILDIRKİ